Een wereldreis op de motor: deze dames doen het gewoon

Ken jij The Riding Reporters al? We geven even een korte introductie, zodat je daarna in alle rust kan genieten van dit prachtige verhaal uit Colombia.

Met de motor de hele wereld over reizen, dat is misschien wel dé natte droom van iedere motorfan. Irene en Daniëlle doen het gewoon. Tijdens hun avontuurlijke reizen schrijven ze reisverslagen en maken ze fraaie foto’s. Wij mochten dit pareltje over een spannende tocht door Colombia met jullie delen. Tip: pak lekker wat te drinken want dit verhaal lees je in één ruk uit!

Ondanks dat we nog in ‘gevaarlijk gebied’ van Colombia zijn, ervaren we dat niet zo. De dorpjes waar we in terechtkomen ogen bijzonder pittoresk en we voelen ons werkelijk nergens in gevaar.
Het is niet zo dat wij dermate avontuurlijk zijn dat we geen gevaar-sensor hebben. Die hebben we absoluut, en bijna altijd tegelijk. Soms is alleen een blik tussen ons al voldoende om in een vloeiende beweging een straat over te steken wanneer we na het eten door het donker terug naar huis lopen (ja, zo noemen we ons onderkomen in iedere stad). Tot nu toe vinden we het enige vervelende van Colombia de mannen. Ze roepen ons na, sissen en zijn vervelend opdringerig waardoor we ons ongemakkelijk voelen, maar niet onveilig. Toch is er hier iets wezenlijk anders dan het Zuid-Amerika waar we sinds oktober doorheen reizen. Wanneer we om drie uur ’s middags nieuwe koelvloeistof kopen en de weg vragen, wordt ons nadrukkelijk geadviseerd pas morgen verder te reizen naar onze plaats van bestemming. Het is waarschijnlijk meer dan twee uur rijden en om zes uur wordt het donker. “Het is een slechte weg in afgelegen gebied, daar moeten jullie niet met zijn tweeën doorheen.” Een negatief reisadvies van de Nederlandse ambassade is nog daar aan toe. Maar wanneer inwoners ons waarschuwen nemen we dat advies serieus.

De motoren gaan als altijd achter slot en grendel. Ze hebben al in veel vreemdsoortige garages de nacht doorgebracht, maar een rouwkransen-bloemenzaak-met-knuffels hadden ze nog niet gehad!

Een paar jaar geleden ondernam ik een motorreis door Bolivia met motorreisorganisatie Motortrails en ook Irene heeft een reis van Motortrails gemaakt, samen met een gids door Oeganda.
Eigenaar Marco is altijd op zoek naar de mooiste weggetjes op de wereld met als doel je in een paar weken een waarheidsgetrouw beeld te geven van het land waar je op de motor doorheen reist. Toeristische trekpleisters afgewisseld door de meest onmogelijke paden naar plaatsjes waar ze nog nooit een toerist hebben gezien. Als wij door Ecuador reizen, zien we op Facebook dat hij een nieuwe route aan zijn assortiment heeft toegevoegd: Colombia! Uiteraard pluizen we direct de website uit om zijn gereden route letterlijk in kaart te brengen.
We volgen een ander tempo en slapen daarom soms op andere plaatsen dan hij, maar onze route is zijn speurwerk geweest, dus een dankwoord voor al het moois dat we met jullie kunnen delen is hier wel op zijn plaats!

De route die hij heeft uitgezet door Colombia is erg afwisselend met weinig asfalt. En als er al asfalt ligt, is dat ook een soort rodeorijden! Uiteindelijk komen we op een goed onderhouden weg langs de rivier en genieten we van de bergen aan natuurschoon om ons heen.
Vanuit grote stad Neiva rijden we naar minidorpje Barraya, alwaar we op zoek gaan naar de route door de Tatacoa woestijn. Zonder GPS met hier en daar een stippellijntje op de kaart, wordt dat een hele uitdaging. We rijden een enorm natuurgebied in waar wat zanderige kiezelpaden doorheen lopen. En dat is precies het probleem. Paden als in meervoud. We proberen het ene na het andere paadje, maar komen of op een stalen hek uit, of op een weggetje dat zo klein en onbegaanbaar wordt dat we ons afvragen of dit überhaupt een doorgaande weg is. Van alle loslopende koeien en paarden worden we ook niet veel wijzer.
De woestijnhitte liegt er niet om. Onze haren en kleren zijn nat van het zweet. We hebben extra eten, water en benzine bij ons, maar tegen het einde van de middag word ik toch een beetje zenuwachtig. Er nadert een zwarte lucht en we hebben nog altijd niet de juiste weg gevonden. Doorgaan met zoeken? Of terug gaan? We weten nu nog de weg terug naar Barraya.
We keren om. Morgen nog eens proberen, zo veel opties zijn er niet meer.

In Barraya vragen we de weg naar Villavieja door de desierto. “Oh nee, die is slecht! Het gaat onweren, in de woestijn ligt morgen allemaal blubber! Als je naar Villavieja moet, kun je beter over de weg!”
“Nee, we willen juist door de woestijn. Villavieja is maar een richting. Ik heb er geen huis, geen werk. We willen door de woestijn rijden.”
“Ja, maar je kunt veel beter over de weg! Of neem een gids mee, want je verdwaalt!”
Soms maken we gebruik van een gids. Over het algemeen een taxichauffeur die ons kriskras door hoofdsteden leidt, aangezien de verkeersborden worden gebruikt om straatnamen te vermelden in plaats van omliggende steden. Kennelijk weet dan iedereen welke kant hij op moet. Ik niet.

Er komt een man die morgen wel voor ons uit wil rijden op zijn brommertje om ons de weg te wijzen door de woestijn. Als onze hospita hem ziet, fluistert ze ons toe: “Hij heeft geen geld. Niet teveel betalen hoor.”
“Wat is een normale prijs?”
Terwijl ze nadenkt trekt ze haar tandeloze mond in een gekke grimas. “Twintigduizend pesos,” zegt ze dan vastbesloten. Ze knikt nog eens ter bevestiging. Zeven euro ongeveer. Evenveel als onze overnachting. De man wil 100.000 pesos van ons. Als we zeggen dat wij 20 willen geven, scheurt hij zonder nog wat te zeggen op zijn brommertje weg.
Dan niet.

De hele nacht onweert het en komt de regen met bakken uit de lucht. Op het zuidelijk halfrond is de herfst begonnen en dat gaat gepaard met erg veel regen. Voordat ik in slaap val, vraag ik me af hoe de paden er morgen uitzien. En of ik het goede pad kan vinden.
De volgende dag worden we weggestuurd met de instructie: Links-Rechts-Rechts.
En daar gaan we dan.

Na de derde splitsing staan we op een onmogelijk pad. We hebben dit weggetje gisteren al geprobeerd maar zijn halverwege omgedraaid omdat het zo onbegaanbaar werd. Nu hobbelen we door en volgen de paardenhoeven die ons zijn voorgegaan, totdat we werkelijk in een dorpje uitkomen! Wat nou gids en 100.000 pesos! We vinden het toch altijd!

Na Villavieja komt pas het mooiste stuk woestijn.
Nu alleen nog over een grintweg op zoek naar het bootje dat ons de rivier over brengt. We komen uit bij een wankele houten brug van losse planken die in een moeras lijkt te eindigen. Is daar serieus een pontje? En natuurlijk is dat er!

Gisteren zijn we aangekomen in de hoofdstad Bogotá. En ondanks dat deze stad het énige groene gebied is van héél Zuid-Amerika, hebben we ons voor het eerst sinds onze reis onveilig gevoeld. Er is hier misschien geen dreiging, maar tijdens de lange zoektocht naar het centrum zijn we door wijken gereden waar de ene na de andere zombie leek op te duiken.
En dan zijn die jonge mannen in camouflagepak met geweer toch wel heel fijn om bijdehand te hebben!

Dit verhaal is geschreven door Daniëlle Boelens, foto’s zijn gemaakt door Irene Wouters. Meer lezen? Check de website of de Facebookpagina.